HISTORIA   ROŚCINNA   I   DOMU   REKOLEKCYJNEGO

   Rościnno położone jest zaledwie kilka kilometrów od miejscowości Skoki, na uboczu trasy wiodącej z Wągrowca do Poznania. Najstarszy pisemny ślad mówiący o tej niedużej wsi pochodzi z początków XIII wieku i znajduje się w materiałach historycznych związanych z opactwem cystersów w Łeknie. Kolejne wzmianki zamieszczone są w kronice Jana Długosza powstałej około 1480 roku.
   Olbrzymi dawniej majątek w Rościnnie miał wielu właścicieli. Po II rozbiorze Polski w 1793 roku przejęli go Prusacy. Około 1860 roku wybudowali neoklasycystyczny pałac. Cały folwark liczył wówczas ok. 600 hektarów. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku, właścicielem folwarku został inż. Jan Gąsiorowski, a parę lat później ks. Kazimierz Maliński, który w 1926 roku przekazał majątek na własność Arcybiskupowi Gnieźnieńskiemu i Poznańskiemu [w ramach archidiecezji poznańskiej]. Od tego czasu Pałac w Rościnnie stał się częstym miejscem pobytu kardynała Augusta Hlonda, jako arcybiskupa gnieźnieńskiego i poznańskiego. Przebywał tu w latach 1927-1939 oraz 1945-1946.
   W czasie okupacji Dom Rekolekcyjny zamieniono na obóz letni i szkołę dla młodzieży niemieckiej. Po zakończeniu działań wojennych obiekt został zwrócony Kościołowi.
   Czas rządów komunistycznych w Polsce, a więc i programowej walki z Kościołem, to trudny czas w historii Domu Rekolekcyjnego w Rościnnie. Przymusowe upaństwowienia dużych majątków ziemskich dotknęły również ten ośrodek i połączony z nim kompleks ziemski. Dzięki usilnym staraniom ówczesnego dyrektora Domu, udało się zachować pałac z przyległym gruntem i parkiem. Kościół musiał jednak zrzec się prawa własności do blisko 131 hektarów lasu. Mimo tych represyjnych działań Dom służył swoją gościną. Podobnie jak przed wojną, zjeżdżali tu klerycy i księża. Często odpoczywał tu abp Antoni Baraniak, a na stałe zamieszkiwało kilku księży seniorów. W pałacu urządzano kolonie letnie dla dzieci i ministrantów. Na parterze budynku wydzielono pomieszczenie, które zaadaptowano na kaplicę.
   Do 1997 roku w Domu Rekolekcyjnym posługiwały Siostry Elżbietanki. Z ich pomocą Dom rozwinął gospodarstwo rolne. Na polach, które należą do Arch. Domu Rekolekcyjnego, uprawiano zboża, warzywa i owoce, a w budynkach gospodarczych hodowano trzodę chlewną, krowy, konie i drób.
   Ważnym momentem w historii rościńskiego pałacu była decyzja abp. Jerzego Stroby o gruntownej modernizacji obiektu. Prace rozpoczęto w 1978 roku, a ich prowadzenie powierzono ks. Stanisławowi Kałce. Późnoklasycystyczny pałac wyposażono w nową instalację sanitarną, wydzielono pokoje, łazienki, salę konferencyjną i telewizyjną. Cały obiekt został powiększony przez dobudowanie lewego skrzydła pałacu. Plany modernizacji objęły również pobliski budynek gospodarczy, na fundamentach którego zbudowano mały hotel rekolekcyjny. W listopadzie 1984 roku nastąpiło poświęcenie i uroczyste otwarcie Domu Rekolekcyjnego.
   W marcu 2004 roku, po zmianie granic administracyjnych archidiecezji gnieźnieńskiej i poznańskiej, Dom Rekolekcyjny w Rościnnie został włączony do archidiecezji gnieźnieńskiej. Jego dyrektorem został ks. dr Tomasz Trzaskawka.